abra
abra, ae, f. (ἅβρα), die Lieblingszofe, Vulg. Iudith 8, 32 u.ö.
abra, æ, f. , jeune servante : Vulg. Judith 8, 32.
Abra, pedissequæ nomen, propriumque puellæ.
NostrisAbra, pedissequa, vel cameraria dicitur esse.
Fille de chambre. Gloss. Anglosax. Ælfrici :
Dum puella cum lenone dulcibus alloquiis frueretur, Abra involvebat, circa calcaria longam camisiam, qua erat indutus.Vita S. Gudulæ virg. cap. 2 :
Præeunte ejus Abra, cum laterna prævii luminis.Domnizo lib. 1. de vita Mathild. cap. 2 :
Vide lib. Judith. cap. 10. 16. et in verboReginam claram sumptam simul ejus et Abram Alta Canossa tenet.
Dula.
ancillaapud Crisconium cap. 231. et in Concil. Vermeriensi cap. 7. etc. Hesychius :
Ἄβρα, δούλη, παλλακή. Ἄβραι, νέαι δοῦλαι.Pœnitentiale MS. :
Qui uxores habent, contineant se Abris.40 dies ante Pascha, et Natale Domini, et omni Dominica
ab iis.
Consuetudinem quamdam quam Abram vocant, ex proprio vino dedit, etc.
Obra, id est, servitium manuum, carrorum aut jumentorum a vassallis domino reddi solitum. Occurrunt sæpe in veteribus
Obraet
Manobra, ac præsertim in Tabulario Prioratus de Domina in Delphinatu fol. 115 :
Et corovatam sicut alii villani, et quarta pars vini, Obra et Manobra, etc.
Abramlego in eadem Charta ex Reg. 142. Chartoph. reg. ch. 134. unde si quid hic restituendum, maxime cum de præstatione ex vino persolvenda sermo sit, vox
Obraminus apta mihi videtur.