acolytus

acolytus (acolitus) [ἀκόλουθος] , follower. b acolyte (holder of fourth degree in holy orders). acholothus, sectator GlC A 107.  b accolithus, ceroferarius GlC A 173; a primo sacramentorum ordine nominatim distincta per exorcistas et ~os incrementa ‥ accipiunt Aldh. Met. 2 p. 70; accolitus cum ordinatur, primum ab episcopo doceatur qualiter in officio suo agere debeat; sed ab archidiacono accipiat ceroferarrium cum cera, ut sciat se ad accendenda aecclesiae luminaria mancipari Egb. Pont. 13; ~us cum pulvillo sequatur RegulC 44; si forte quis hostiarius, ut irruentes clericos ab introitu repellat, virga percutit ‥ ; item si ~us phonastro vel correptorio J. Sal. Hist. Pont. c. 3; in templo erant emunctores luminum qui candelas et accendebant et extinguebant; hi sunt in nostra ecclesia quos ~os et ceroferarios dicimus Beleth RDO 13 27; nunc ~i et amplius subdiaconi episcopale officium ‥ usurpare presumunt P. Blois Ep. 209. 490A; 1215 magistro R. †acolite [? l. acolito] domini Pape Cl 158b; 1229 nisi fuerit clericus et ad minus ordinatus in ~um Conc. Syn. 177 (cf. Conc. I 626: †acoluthum); post exorcista venire / debet et ācolytus Garl. Myst. Eccl. 374; 1465 executor ‥ literas compulsoriales per quemdam Willielmum Barton †actolicum [l. accolitum] ‥ in conspectu populi ‥ fecit affrigi Pri. Cold. 200; hic acolitus, a colyte, ‥ hic acoletus a colet WW; ~i, qui ignem et aquam templo amministrant, quod est factum in mundi templo a coelestibus ~is longe alio et veriori modo Colet Sacr. Eccl. 47.