adaugeo
adaugeo, to increase by adding, augment
Could not find adauge in Logeion dictionaries.
adauge Verb: present active imperative 2nd singular of adaugeo
ăd-augĕo, xi, ctum, 2, v. a., to make greater by adding to, to increase, augment.
- I In gen.: timet, ne tua duritia adaucta sit, Ter. Heaut. 435: haec maleficia aliis nefariis cumulant atque adaugent, Cic. Rosc. Am. 11; so id. Inv. 1, 3, 4; 2, 18; cf. id. Ac. 1, 5, 21; Auct. Her. 2, 25; Plin. Pan. 22; Cels. 4, 6 med.—
- II Esp., in sacrifices, t. t., to devote (cf. augeo): decumam esse adauctam tibi quam vovi, Plaut. Stich. 2, 2, 62 (386).
ad-augeo, auxī, auctum, ēre, I) noch dazu vermehren, vergrößern, bonum, Cic.: febrim (Ggstz. levare), Cels.: maleficia allis nefariis, Cic.: laetitia tamen ipsa cum ingressu tuo crevit (stieg) ac prope in singulos gradus adaucta est, nahm beinahe mit jedem Schritte noch zu, Plin. pan. – mit Worten, crimen, Cic.: causam (Ggstz. deprimere), Cornif. rhet. – II) als t.t. der Opfersprache, zur Verherrlichung darbringen, decumam alci, Plaut. Stich. 386.
See: adaugere
ădaugeō, (13) auxī, auctum, ēre, tr., augmenter [en ajoutant] : Cic. Ac. 1, 27 ; Inv. 2, 55 ; 2, 100 ; Plin. Min. Pan. 22.
ad-augeō auxī, auctus, ēre,
- to increase by adding, augment: ne tua duritia adaucta sit, T.: maleficia aliis nefariis: crimen, magnify.