aderro
ăd-erro, āre, 1, v. n.,
- to wander to.— With dat.: scopulis, Stat. S. 2, 2, 120.— Trop.: ululatus aderrat auribus, Stat. Th. 9, 178.
ad-erro, āre, an etw. heranirren, irrend gelangen zu usw., m. Dat., scopulis, Stat. silv. 2, 2, 120. – übtr. (v. Tönen), victor ululatus aderrat auribus, Stat. Theb. 9, 178 (Kohlm. ›oberrat‹).
ăderrō, āre, intr., errer auprès, autour : Stat. S. 2, 2, 120 ; Th. 9, 178.