adimpleo
ăd-implĕo, ēvi, ētum, 2, v. a., to fill up, to fill full (in the class. per., e. g. in Liv. 38, 7, 13, and Plin. 11, 37, 52, § 140, dub.).
- I Lit.: Gangem decem fluminibus adimpleri, Aethic. Cosmogr. p. 709 ed. Gron.: quasi mare adimpleti sunt, Vulg. Eccli. 50, 3.—
- B Trop.: adimpleti tibiarum cantu vocant deam suam, Firm. Err. Prof. Relig. p. 10 (cf. adimpletor): adimplebis me laetitiā, Vulg. Psa. 15, 10.—
- II Metaph., to fulfil (as a promise, prediction, duty), to perform, = absolvere, satisfacere, praestare: aliquid, Dig. 26, 7, 43: quod dictum est, Vulg. Matt. 1, 22: ut adimpleatur scriptura, ib. Joan. 13, 18: legem Christi, ib. Gal. 6, 2: Gratia vobis et pax adimpleatur, be made full, perfect, ib. 2 Pet. 1, 2.
ad-impleo, ēvī, ētum, ēre, noch dazu anfüllen, vollfüllen, I) eig.: optimi generis musto adimpleto, Colum. 12, 43: Gangem decem fluminibus adimpleri, Auct. Cosmogr. p. 706 ed. Gron.: de absconditis tuis adimpletus est venter eorom, Vulg. psalm. 16, 14. – II) übtr.: a) im allg., ganz erfüllen, alqm laetitiā, Vulg.: adimpletus divino spiritu, Lact.: adimpleti tibiarum cantu, begeistert, Iul. Firm. – b) erfüllen = vollenden, u. = vollziehen, halten, ICt. u. Eccl. – ➳ Synk. Infin. Perf. adimplesse, Marcell. dig. 39, 5, 20.
ădimplĕō, ēvī, ēre, tr., remplir : Col. Rust. 12, 43 || [fig.] a) combler : Vulg. ; b) accomplir : Eccl.
➳ inf. pf. adimplesse Marcian. Dig. 39, 5, 20.
- 1. helemaal vullen;
- 2. (metaf.) vervullen [alqm laetitiā];
- 3. voltooien.