adimpletio
ădimplētĭo, ōnis, f. [adimpleo].
- A completing, completion: temporum, Tert. adv. Marc. 5, 17.—
- II A fulfilling, fulfilment: novum (testamentum) veteris adimpletio est, Lact. 4, 20.
adimplētio, ōnis, f. (adimpleo), die Vollendung, die Erfüllung, carnis, Hieron. ep. 121, 10: legis, Tert. adv. Marc. 4, 33.
plaga occidentalis, que edificium tabernaculi consummat, recte ~onem sancte ecclesie, que in fine hujus mundi perficitur, designat
quid hoc est nisi per ministros Dei ‥ operande salutis salutaris ~o
~o ‥ concordie
pro pleniore observancia et ~one ‥ premissorum
ădimplētĭō, ōnis, f. , action de remplir, dʼexécuter : Aug. Serm. 350, 1 || accomplissement : Tert. Marc. 4, 33 || assouvissement : Hier. Ep. 121, 10.