admurmuratio
admurmuratio, a murmuring, murmur
admurmŭrātĭo, ōnis, f. [admurmuro], a murmurong, murmur.
- I In disapprobation: vestra admurmuratio facit, Quirites, ut agnoscere videamini, qui haec fecerint, Cic. Imp. Pomp. 13, 37: Qui non admurmuratione, sed voce et clamore abjecti hominis furorem fregistis, id. Pis. 14, 32; id. Verr. 6, 12, 27(? not found PHI); 7, 16, 41.—
- II In approbation: grata contionis admurmuratio, Cic. Verr. 1, 15, 45: secundae admurmurationes cuncti senatūs, id. Q. Fr. 2, 1, 3.
admurmurātio, ōnis, f. (admurmuro), das Zumurmeln, das (beifällige od. mißbilligende) Gemurmel bei etw., facta est in eo strepitus et grata contionis admurmuratio, Cic.: qui non admurmuratione, sed voce et clamore abiecti hominis furorem fregistis, Cic. – Plur., Clodium accusavi multis et secundis admurmurationibus cuncti senatus, Cic. ad Q. fr. 2, 1, 3.
admurmŭrātĭō, (14) ōnis, f. , murmure pour approuver ou blâmer ; Cic. Q. 2, 1, 3 ; Verr. 1, 1, 45 || Pis. 31 ; Pomp. 37.
admurmuratio , onis. f. et, v. admurmuro
See an image
See an image
admurmurātiō ōnis, f
- admurmuro, a murmuring, murmur: vestra: senatūs frequentis: grata contionis.