admoveo
admoveo, to move to, move towards, bring up, bring near, carry, conduct, drive
- I Lit.
- A In gen., constr. with ad or with dat. (in the histt., of an army, implements for besieging, etc.; class. at all periods): dum ne exercitum propius urbem Romam CC milia admoveret, Cic. Phil. 6, 3, 5: copias in locum, Liv. 42, 57: signa Achradinae, id. 25, 24 ext.; so Flor. 1, 24, 3, 23: castra, Sil. 1, 296.—Hence, also, sometimes absol., to draw near, to approach, to bring near: jam admovebat rex, Curt. 9, 4: jam opera admoventi deditio est facta, Liv. 32, 32: scalas moenibus, Tac. A. 13, 39. —Trop.: quot admovi illi fabricas! quot fallacias! Plaut. Cist. 2, 2, 5 (540) (where formerly admoenivi was erroneously read): tamquam aliquā machinā admotā, capere Asinii adulescentiam, Cic. Clu. 13; so also: ignes ardentesque laminae ceterique cruciatus admovebantur (sc. civi Romano), id. Verr. 2, 5, 63: dolorum faces, id. Off. 2, 10, 37: cumque quasi faces ei doloris admoverentur, id. Tusc. 2, 25, 61: fasciculum ad nares, id. ib. 3, 18, 43 fin.: pecus flagrantibus aris, Verg. A. 12, 171: admotae hostiae (sc. aris), Tac. A. 2, 69; so Suet. Calig. 32; Luc. 7, 165: Hannibalem admotum, i. e. adductum altaribus, led or conducted to, Liv. 21, 1: labra poculis, Verg. E. 3, 43: ignes templis, Tib. 3, 5, 11: exercitum Ariminum, Liv. 28, 46: vultum ad auditores, Auct. Her. 3, 15, 26: animam admotis fugientem sustinet herbis, Ov. M. 10, 188: (opes) Stygiis admoverat umbris, id. ib. 1, 139: manus operi, to apply, id. ib. 10, 254: capiti diadema, Suet. Caes. 79: digitum scripturae, id. Aug. 80: oscula, to give a kiss, Ov. M. 10, 644: aliquem ad munera publica, to promote, advance, Suet. Tib. 10: infantes papillae, to put to, id. Tib. 44 al.: gressum, to approach nearer, Stat. Th. 11, 560 (cf.: addere gressum).—
- B Esp.
- 1 To bring one thing near to another, and in the pass. poet. of places, to lie or be situated near: nocturna ad lumina linum nuper ubi extinctum admoveas, Lucr. 6, 901: quae nisi admoto igne ignem concipere possit, Cic. de Or. 2, 45 fin.: culina ut sit admota, i. e. near or close by, Varr. R. R. 1, 13, 2: genus admotum Superis, nearly related, Sil. 8, 295: admota Nilo Africa, Juv. 10, 149.—Hence, aliquem alicui, to bring one near another, i. e. to make friends, to reconcile: mors Agrippae admovit propius Neronem Caesari, Vell. 2, 96.—
- 2 With the access. idea of regard to an object to be attained, to move, bring, or apply a thing to; e. g. admovere aures (or aurem), to lend an ear to: manus (or manum) operi, to put one's hand to a work, etc.: accessi, adstiti, animam (my breath) compressi, aurem admovi, Ter. Phorm. 868: admovere aures et subauscultando excipere voces, Cic. de Or. 2, 36 (cf.: aures adhibere, id. Arch. 3: praebere aures, Ov. Tr. 3, 7, 25; and: tenere aures, id. ib. 4, 10, 49); and aures, poet. for auditores: cum tibi sol tepidus plures admoverit aures, Hor. Ep. 1, 20, 19: admovent manus vectigalibus populi Rom., Cic. Agr. 1, 4; Ov. M. 15, 218; Liv. 5, 22, 4: in marmoribus, quibus Nicias manum admovisset, which he had put his hand to, Plin. 35, 11, 40, § 133; Curt. 6, 7: ruderibus purgandis manus primus admovit, Suet. Vesp. 8. But sometimes manus admovere signif., to lay violent hands on, to attack or assault: numquam deos ipsos admovere nocentibus manus, Liv. 5, 11 fin. al.—
- II Fig., of mental objects, to put, apply, or direct to any thing: quid praedicem ... quot stimulos admoverit homini, put the goad to, Cic. Sest. 5, 12: mulier saevissima est, Cum stimulos odio pudor admovet, Juv. 10, 328: num admoveri possit oratio ad sensus animorum inflammandos, Cic. de Or. 1, 14, 60: animis judicum admovere orationem, tamquam fidibus manum, id. Brut. 54, 200: sed alia quaedam sit ad eum admovenda curatio (just before: adhibenda oratio; cf. adhibeo), id. Tusc. 4, 28, 61: mentem ad voces alicujus, to direct to, attend to, Auct. Harusp. Resp. 10: serus enim Graecis admovit acumina chartis, not until late did (the Roman) apply his wits to Greek literature, Hor. Ep. 2, 1, 161: terrorem, to strike with terror, Liv. 6, 10; 41, 17: spes est admota, Ov. M. 11, 454: spes cupiditati admota occaecavit animum, Liv. 43, 10; id. 27, 43: desiderium patriae, to instil or infuse, Curt. 6, 2 al.
II) insbes.: a) einen Ggst. als Mittel an etw. od. jmd. heranbringen, anwenden, in Anwendung bringen, zu Hilfe nehmen, an od. gegen jmd. richten, α) ein phys. Mittel, bes. als mediz; t.t.: herbas, Ov.: remedia, Sen.: vim, Cels.: curationem ad alqm, Cic. – β) geistige: orationem ad sensus animorum atque motus inflammandos, Cic.: populationibus agri terror est oppidanis admotus, Liv.: parvo metu admoto, Liv.: alci preces, Phaedr., u. alci preces mortis, richten an usw., Plin.; u. bl. preces suppliciter admotae, demütige B., Curt. (vgl. Burm. Phaedr. 1, 19, 6): blanditias, Ov. – b) eine Pers. als Teilnehmer, Beihilfe, Freund, Herrscher usw. zu etw. heranziehen, beiziehen, zuziehen, befördern, gelangen lassen, multos in convivium, Suet.: alqm in propiorem amicitiae locum, Curt.: alqm contubernio, Suet. – alqm ad curam reip., Suet. (Ggstz. demovere curā rerum, Tac.): alqm in idem fastigium (sc. dignitatis), Curt. – c) jmd. zeitlich einem Ziele nahe bringen, zu etw. gelangen lassen, im Passiv = einem Ziele sich nähern, zu etw. gelangen, oppresso Seiano ad spem successionis paulatim admoveri, Suet.: admotus supremis, seinem Ende sich nähernd, Tac. – d) jmd. zu einem innigern Verhältnis annähern, mors Agrippae admovit propius Neronem Caesari, brachte ihn in nähere Beziehung zu C., Vell. – genus admotum superis, verwandt, Sil. – bes. se admovere ad etc., sich annähern, sich nähern, se applicare et propius adm., Cic.: se ad id (lumen), Cic. – ➳ Synkop. Perfektformen: admosti, Anthol. Lat. 893, 28 R.: admorunt, Verg. Aen. 4, 367: Ov. Ibis 236: admorint, Ov. ex Pont. 3, 7, 36: admoram, Prop. 3, 2, 5: admorat, Ov. am. 3, 8, 38: admossent, Corp. inscr. Lat. 8, 4635, 4: admosse, Liv. 38, 45, 3.
➳ formes du pf. sync. admorunt Virg. En. 4, 367 ; admorint Ov. P. 3, 7, 36 ; admoram Prop. 3, 2, 5 ; admorat Ov. Am. 3, 8, 38 ; admosse Liv. 38, 45, 3.
- 1. dichterbij bewegen, brengen, voeren, nader brengen, doen naderen [poculum labris; gladium iugulo; manum operi ter hand nemen; manus nocentibus zich vergrijpen; (als t.t. bij offers) pecus aris; tauros templis];
- 2. calcar, stimulos de sporen geven, aansporen;
- 3. catenas aandoen;
- 4. (metaf.) laten komen over, brengen over, inboezemen [terrorem alci; lugubria; desiderium patriae];
- 5. richten op; ➤ mentes suas, non solum aures, ad haruspicum vocem ~;
- 6. (milit.) (oorlogstuig e.d.) dichterbij brengen, schuiven, plaatsen tegen [scalas moenibus];
- 7. laten aanrukken [armatos muris; copias propius]; abs. naderen: ➤ rex admovebat;
- 8. gebruiken, te baat nemen, richten op [herbas; remedia; vim; alci preces];
- 9. aantrekken, erbij halen [multos in convivium].
挨。近。敷藥。放藥。— manum nocentibus 罰犯人。Nondum illis labra admovi 尙未嘗之。Admoverunt ad urbem 攻城。— terrorem 驚之。— stimulos ei 摧人。
Suggest a Translation
See an image
- (admōrunt, V.), mōtus, ēre, to move to, move towards, bring up, bring near, carry, conduct, drive: fasciculum (florum) ad narīs: ora ad ora, O.: exercitum ad urbem, L.: scalis admotis;applied, Cs.: labra poculis, apply, V.: anguīs curribus, harness, O.: manūs operi, apply, O.; but, manūs nocentibus, punish, L.: aurem, give close attention, T.: plurīs aurīs, to bring more hearers, H.: iam admovebat rex (sc. agmen), Cu. — Fig., to apply, direct to: orationem ad sensūs inflammandos: stimulos homini, goad: lene tormentum ingenio, H.: ubi spes est admota recursūs, is brought nearer, O.: adplicant se et propius admovent, i. e. enter into close intimacy: rursus admotā prece, by repeated supplication, Ph.
-
…quamvis duplici correptum ardore iuberent hac Amor hac Liber, durus uterque deus, subiecto leviter positam temptare lacerto osculaque admota sumere et arma manu, non tamen ausus eram dominae turbare quietem, expertae metuens iurgia saevitiae ; sed sic…
Propertius, Elegies
-
…mensor. Nec tantum segetes alimentaque debita dives poscebatur humus, sed itum est in viscera terrae quasque recondiderat Stygiisque admoverat umbris, effodiuntur opes, inritamenta malorum. Iamque nocens ferrum ferroque nocentius aurum prodierat prodit bellum, quod pugnat…
Ovid, Metamorphoses
-
…oracula fallunt. Utque leves stipulae demptis adolentur aristis, ut facibus saepes ardent, quas forte viator vel nimis admovit vel iam sub luce reliquit, sic deus in flammas abiit, sic pectore toto uritur et sterilem sperando nutrit…
Ovid, Metamorphoses
-
…animi, nihil officii, nihil honestatis, propter mala is quidem angatur, sed alia quaedam sit ad eum admovenda curatio, et talis quidem, quae possit esse omnium etiam de ceteris rebus discrepantium philosophorum. inter omnis enim…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…res ac totum simile conficitur ; vel quod omnis translatio, quae quidem sumpta ratione est, ad sensus ipsos admovetur, maxime oculorum, qui est sensus acerrimus. Nam et odor urbanitatis et mollitudo humanitatis et murmur maris et…
Cicero, de Oratore
-
…se blanditiis et adsentationibus in Asuvi consuetudinem penitus immersit, Oppianicus continuo sperare coepit hoc se Avillio tamquam aliqua machina admota capere Asuvi adulescentiam et fortunas eius patrias expugnare posse. ratio excogitata Larini est, res translata Romam ; inire…
Cicero, pro Cluentio
-
…simul navibus circumvecti milites in exteriorem vallum tela iaciebant, fossaeque aggere complebantur, et legionarii interioris munitionis defensores scalis admotis tormentis cuiusque generis telisque terrebant, magnaque multitudo sagittariorum ab utraque parte circumfundebatur. multum autem ab ictu lapidum ,…
Julius Caesar, Civil War
-
…profiterentur, agerent seseque et videndi res obscurissimas et bene vivendi et copiose dicendi rationem daturos hominibus pollicerentur, non admovere aurem et, si palam audire eos non auderes, ne minueres apud tuos civis auctoritatem tuam, subauscultando tamen…
Cicero, de Oratore
-
…intellegamus natura gigni sensum diligendi et benevolentiae caritatem facta significatione probitatis, quam qui appetiverunt, applicant sese et propius admovent, ut et usu eius, quem diligere coeperunt, fruantur et moribus, sintque pares in amore et aequales…
M. Tullius Cicero, De Amicitia
-
…; ad Brutum adeundi legatis potestatem fecerit, exercitum citra flumen Rubiconem eduxerit, nec propius urbem milia passuum cc admoverit ; fuerit et in senatus et in populi Romani potestate. haec si fecerit, erit integra potestas nobis deliberandi…
Cicero, Philippicae