advivo
ad-vīvo, ĕre, v. n.
- To live with one; joined with cum by pleonasm: CONIVGI DVLCISSIMO CVM QVO ADVIXIT SINE QVERELA PER ANNOS XX., Inscr. Grut. 1145, 8; 1115, 8 (Orell. 3094).—
- II To live, with the access. idea of continuance, to live on, to continue living: dum adviveret, Vulg. Josh. 4, 14: donec advivet, Dig. 34, 3, 28: quamdiu advixerit, ib. 3, 4, 4; 30.
ad-vīvo, vīxī, ere, das Leben fortsetzen, fortleben, am Leben bleiben, Corp. inscr. Lat. 6, 17297 u. 6, 28005. Scaev. dig. 34, 3, 28. § 5. u. 34, 4, 3. § 30. Stat. Theb. 12, 424. Capit. Anton. Pius 5, 1. Tert. de anim. 57. Vulg. Ios. 4, 14: m. Dat., dic mihi, omnibus natis mater advivit? Tert. adv. Marc. 4, 19: cuius imperii annis vix potest advivi, Vopisc. Prob. 22, 4.
advīvō, vīxī, ĕre, intr., continuer à vivre près de (dat.) : Tert. Marc. 4, 19 || [abst ] : Stat. Th. 12, 424.