aegrimōnium, ī, n. (aeger), Kränklichkeit, Iren. 2, 18, 2: Plur., Itala Matth. 8, 17. Vgl. Gloss. ›aegrimonium, ἀσθένεια‹; u. Auct. de idiot. gen. 582, 37 K. ›aegrimonium, νόσος‹.
. Eadem notione. Gloss. Græc. Lat. ἀῤῥωστία,
Ægrimonium, Morbus, Languitudo, Languitas, infirmitas.