aenigmatice
aenigmaticē, Adv. (*aenigmaticus v. aenigma), in Rätseln, Ps. Sen. ep. ad Paul. apost. 13 in. p. 486 H.
~e proloqui
quid ei super hoc ~e pariter et irrisorie scriptum fuerit audiatis
solummodo ~e et sub similitudinibus et figuracionibus rerum in scripturis divinis revelata sunt a Deo
fratrem S. Swynshed, ‥ qui capam ‥ dedit ‥ in suo pectorali nomen ejus ~e preferentem
quem ~e et sub aliena specie cernimus
quasi diceret manifeste: “vos qui nunc ~e creditis ‥ tandem cognoscetis certissime veritatem”
ænigmătĭcē, dʼune manière énigmatique : Ps. Sen. Paul. 13.
Ex more arrecto speculo, Ænigmatice prospexit, quantum apud Deum interioris animæ plenitudo jam fuisset deformata.