aeneator
aenĕātor, ōris, m. [aes],
- one who blows a horn in war, a trumpeter: Aeneatores cornicines dicuntur, id est cornu canentes, Paul. ex Fest. p. 20 Müll.; Suet. Caes. 32.
aēneātōr, ōris, m. (aēneus), der Tuba- od. Bucinabläser (Gloss. ›aeneator, σαλπικτής‹), gew. Plur., die Blechmusik, Sen. ep. 84, 10; apoc. 12, 1. Suet. Caes. 32. Tert. de cor. 11. Amm. 24, 4, 22. Corp. inscr. Lat. 10, 5173 (collegium aeneatorum) u. 13, 6503. Vgl. Paul. ex. Fest. 20, 7 u. Gloss. (›aeneatores, κυμβαλοκροῦσται [Zimbelschläger]‹).
~ores, tubicines, ‥ cornicines
ăēnĕātŏr (14) ( ăhē- ), ōris, m. , sonneur de trompette : Sen. Ep. 84, 10 ; Suet. Cæs. 32.