aevitas
aevitas, age, time of life
aevĭtas, ātis, f. [aevum] (an old word, = aetas, which is contr. from it), the time through which a person lives or a thing lasts, the time of existence.
- I Lit.: qua voluptate aevitatis extimam attigit metam aevitas, Varr. ap. Non. p. 193, 7: censores populi aevitates, suboles, familias pecuniasque censento, Cic. Leg. 3, 7: SI MORBVS AEVITASVE VITIVM ESCIT, Leg. XII. Tab. ap. Gell. 20, 1, 25; Arn. 5, 8.—
- II Trop.
- A Of the future, time unending, immortality: sed etiam mortales deos ad aevitatem temporis edidit, for endless ages, to endure forever, Ap. Dogm. Plat. 1, 120.—
- B Of the past: quid operis aut negotii celebrans anteacti temporis decurrerit aevitatem, the time of yore, Arn. 2, 22.
aevitās, ātis, f. (alte Form für aetas, v. aevum, s. Prisc. 2, 62), I) die Zeitlichkeit = der einer Person zufallende Zeitteil, aevitatis extima meta, Varr. fr.: die Lebenszeit, das Lebensalter des Menschen, aevitates censento, XII tabb. b. Cic. de legg. 3, 7: si morbus aevitasve vitium escit, hohes Alter, XII tabb. b. Gell.: aevitatem annali lege servanto, das Amtsalter, XII tabb. b. Cic. – II) die ewige Dauer, Ewigkeit, ad aevitatem temporis, Apul. dogm. Plat. 1, 12. Vgl. Placid. gloss. (V) 5, 12.
~as, aetas, aeternitas
ævĭtās, ātis, f. (ævum), temps, durée, âge : Cic. Leg. 3, 7 || immortalité : Apul. Plat. 1, 12.
Aeveosforsan pro
Sempiternus. Apul. de Dogm. Pl. pag. 42 :
Sed natura ejus(Dei) mortales Deos, qui præstarent sapientia cæteris terrenis animantibus, ad Ævitatemtemporis edidit.
aevitās ātis, f
- aevum, old for aetas, age, time of life, XII Tabb. ap. C.