Afer
Afer, African
Āfer, fra, frum: (adj.), African; (subst.), Āfrī, ōrum, m., Africans, 8.724.
Āfer, fra, frum, adj. [v. Africa],
- African: litus, Ov. H. 7, 169: aequora, the sea between Africa and Sicily, id. F. 4, 289: avis, i. e. a Numidian hen, in high estimation on account of its size and rareness, Hor. Epod. 2, 53: Afro Murice tinctae lanae, i. e. of Gaetulia, id. C. 2, 16, 35; cf. id. Ep. 2, 2, 181, and Ov. F. 2, 318.—Hence, subst.: Āfer, an African, and Ă_fri, ōrum, m., Africans, Cic. Balb. 18: sitientes Afri, Verg. E. 1, 65: discincti, ungirded, i. e. unwarlike, id. A. 8, 724: dirus Afer, i. e. Hannibal, Hor. C. 4, 4, 42.—Poet.: medius liquor Secernit Europen ab Afro, i. e. from Africa, Hor. C. 3, 3, 47.
Āfer, s. Āfrī.
Hadrianus, vir natione Afir
Rogerius in gladio suo inscribi fecit id triumphale ‥: ‘Appulus et Calaber, Siculus mihi servit et Afer’
Africa dicitur ab uno posteriorum Abrahe, ut dicit Hieronymus, ‥ qui vocatur Affer; qui dicitur ‥ ejus posteros Afros ‥ nuncupasse
radius solaris per continuam permanenciam super Afros exhauriendo eorum humores efficit corpore breviores, cute nigriores, crine crispiores
Afram avem ‥ non querant appositis que ibi inveniuntur deliciis
Āfer, (12) fra, frum, Africain : Ov. F. 2, 318 ; plur. m. , les Africains : Cic. Balbo 41.
Āfer Āfra, Āfrum, adj.,
- African. — As subst, m., an African: dirus, i. e. Hannibal, H.: te Afris praeficere: discincti, V.
Afer , Gnaeus Domitius
The preceptor of Quintilian, and an orator of ability, who was born at Nemausus (Nimes), and died of drunkenness, A.D. 59. He is best remembered as having been an informer under Tiberius, betraying to death Claudia Pulchra and Q. Varus, her son. See Tac. Ann. iv. 52; xiv. 19; Quint. v. 7.