aleator
aleator, a player with dice, gamester
ālĕātor, ōris, m. [alea],
- a player with dice, also a gamester in gen., Plaut. Rud. 2, 3, 29 (359); Cic. Cat. 2, 10, 23; id. Phil. 2, 27: aleatoris castra, id. Verr. 2, 5, 13; so Sid. Ep. 5, 17; Dig. 11, 5; Cod. 3, 43.
āleātor, ōris, m. (alea), der Würfel- od. Glücksspieler, Spieler von Beruf, durch Schlauheit berüchtigt u. zu Ciceros Zeit für anrüchig gehalten, Plaut. rud. 359. Cic. Cat. 2, 23; Phil. 2, 67. Syri sent. 33 R. Spart. Iul. 9, 1. Tryphon. dig. 50, 16, 225; al. pauper, Quint. 2, 4, 22: aleatorum conventicula, Ambros. de Tob. 11, 38.
~or,teblere
~or lusor cupiditatis
~or calculis et tesseris ludens per aleam
~or,tæflere
nonne tibi videtur ~or ineptus qui ‥ omnem jactum sortis sue presulem facit?
emulus ejus, quondam vero socius ~or
hic aliator, A.hassardore
ālĕātŏr, (13) ōris, m. , joueur de dés ; qui joue aux jeux de hasard : Cic. Cat. 2, 23 ; Verr. 2, 5, 33, etc.
āleātor ōris, m
- alea, a player with dice, gamester.