allophylus
allŏphȳ̆lus, a, um, adj., = ἀλλόφυλος,
- of another stock or race, foreign (the orig. long y is shortened in the poets): tenuerunt eum allophyli, Vulg. Psa. 55, 1: conjugium allophylorum, Tert. Pud. 7; so Hier. Ep. ad Eust. 27 al.: tyrannus, Prud. Ham. 502; Paul. Nol. de S. Fel. Nat. Carm. 8, 23, 70; Tert. adv. Marc. 4, 37.
allophȳlus, a, um (ἀλλόφυλος), andern Stammes, ausländisch, fremd, Eccl.
inormem allophilorum gigantem
ipse cum tota gente periit ~orum
David in funda et lapide ‥ allophilum stravit
~us ille ‥ corporis sui mole parvitatem meam despiciens
allŏphylus, a, um (ἀλλόφυλος), étranger, non hébreu : Tert. Jejun. 7 ; Eccl.
Illum mirifico famosum robore Samson Forma decem sævis tradidit Allophylis.
Verum longe aliter his quibus sincera in Deo fides et promtissimus erat, tametsi minus doctus, et ideo male illusus famulatus, quam Allophylis rite contigisse perpenditur.
En iterum misero gemitu loquor affore sævos Allofilos, terram vastant populosque trucidant.