ambrosius
ambrosius, divine, ambrosial
Frieze-Dennison Vergil
ambrosius , a, um: adj. (ambrosia), ambrosial, heavenly, divine, 1.403.
ambrŏsĭus, a, um, adj., = ἀμβρόσιος,
- immortal, divine, ambrosial (syn.: immortalis, divinus), in gen., all that pertains to the gods, and their prerogatives and endowments; hence, an epithet for every thing lovely, pleasant, sweet, etc. (in gen. only poet.): comae, Verg. A. 1, 403; so Stat. Th. 9, 731: dapes, Mart. 8, 39: suci, Sil. 7, 210; Col. 10, 408: sinus, Claud. Nupt. Hon. et Mar. 110: corpus, Ap. Met. 8, 9, 17; pedes, id. ib. 11, 4, 14; color, id. ib. 10, 31, 2; nectar, Prud. Symm. 1, 276.
1. ambrosius, a, um (ἀμβρόσιος), ambrosisch, I) eig.: a) aus Ambrosia (als Götterspeise) bestehend, dapes. Mart. 4, 8, 8; 8, 39, 2. – b) von Ambrosia (als Göttersalbe) duftend, mit Ambrosia gesalbt, liquor, Stat. Theb. 9, 731: nectar, Prud. c. Symm. 1, 276: comae, Verg. Aen. 1, 403. – II) poet. übtr.: a) süß, lieblich, suci, Col. 10, 408. Sil. 7, 210. – b) unsterblich, göttlich = ausnehmend schön, corpus, Apul. met. 8, 9: color, ibid. 10, 31: pedes, ibid. 11, 4 (in den Apulejus-Stellen findet sich die Form ambroseus): sinus, Claud. nupt. Hon. et Mar. 110: pudor, Mart. Cap. poët. 1. § 116.
~io dictionalitatis collemate
1 ambrŏsĭus (16) ( -ĕus ), a, um, dʼambroisie : Mart. 4, 8, 8 || suave comme lʼambroisie : Col. Rust. 10, 408 || parfumé dʼambroisie : Virg. En. 1, 403 || digne des dieux : ambroseum corpus Apul. M. 8, 9, corps divin (admirable).
- 1. (a) bestaande uit godenspijs [dapes]; (b) geurend naar godenzalf [comae];
- 2. (poët.) (a) onsterfelijk, goddelijk; (b) wonderschoon; (c) liefelijk.
ambrosius
adj.
- , ἀμβρόσιος, divine, ambrosial: comae, V.