ambulabilis
ambulābilis, e (ambulo), wer od. was auf – u. abgehen (einhergehen) kann (Ggstz. natabilis, volabilis), Boëth. in top. Cic. 3. p. 332, 2 B.
continua fuit nececaria cordi aeris atractio, ut in animalibus ~ibus
superficies levium predominantur [v. l. ~atur ] in avibus respectu natatilium et ~ium et reptilium
ambŭlābĭlis, e, qui peut se déplacer en marchant : Boet. Top. Cic. 3, p. 332, 2.