amiantus
ămĭantus, i, m., = ἀμίαντος (unspotted, pure),
- the amianth, a stone which may be separated into threads and spun, and is inconsumable by fire; asbestos, earth-flax, Plin. 36, 19, 31, § 139.
amiantus, ī, m. (ἀμίαντος, unbefleckt, rein), die grünlichweiße Asbestgattung, der Amiant, auch Berg- od. Erdflachs gen., der in die feinsten Fasern, gleich Fäden, teilbar, schon im Altertum zu Gespinsten u. Geweben verarbeitet wurde, die aus dem Feuer nicht nur unversehrt, sondern sogar glänzender hervorkamen, Plin. 36, 139. Isid. 16, 4, 19.
cum ~on [], quod ligni genus est vel ligni habens similitudinem, quanto plus arserit, tanto mundius inveniatur : †amyton Ad. Scot TT 668A
amatides est lapis vel gemma a qua si vestis fuerit contacta contra ignem resistit, et si igni imponatur non ardebit
amianthus est lapis alumini scissili ‥ similis; igne non uritur, quapropter et salamander appellatur
ămĭantus, ī, m. (ἀμίαντος), amiante [substance minérale incombustible] : Plin. 36, 139.
Ubi candela est... nixum vero ex stippa amianti.Legendum :
mixum vero ex stupa amianta,id est pura, ex Græc.
stupa. Scribit S. Hieronymus ad cap. 41. Ezechiel. :
Ἀμίαντον genus esse ligni, vel ligni habens similitudinem, quod quanto plus arserit, tanto mundius invenitur.