amice

ămīcē, adv., v. 1. amicus fin.

amīcē, Adv. m. Superl. (amicus), freundschaftlich, geneigt, günstig, am. facis, Cic.: quos erga nos am. et benevole collegisti, Cic.: si quid am. de Romanis cogitabis, Nep.: am. pauperiem pati, willig, gern, Hor.: amicissime vivere cum alqo, Cic.: amicissime loqui de Caesare, Caes.: m. Dat., vivere vitae hominum amice, als Menschenfreund leben, Cic.

amice [CL] , in a friendly fashion. carius ‥ et ~ius ‥ regis Henrici filiis compatiebatur G. Steph. I 34.

ămīcē, (12) amicalement : Cic. Læl. 9, etc. || amicissime Cic. Cæcil. 29 ; de Or. 2, 13, etc.; amicius Fronto Ep. ad M. Cæs. 1, 7, p. 18, 5.

amice . adv. s.
友然。

Suggest a Translation
See an image

amīcē adv.with sup.

• amicus, in a friendly manner: facere: cum illo amicissime vivere.