amicitia

in amicitiam populi Romani venire
to come into a league of friendship with the Roman people

amīcitia, ae, f.: friendship; pl., friendly alliance, 11.321. (amīcus)

ămīcĭtĭa, ae, f. (gen. sing. amicitiāï, Lucr. 3, 83; acc. amicitiem, id. 5, 1019 Lachm.; cf. Charis. p. 94 P., and Neue, Formenl. I. p. 372) [amicus], friendship (very freq. in Cic., occurring more than 200 times).

• I Lit.: Est autem amicitia nihil aliud nisi omnium divinarum humanarumque rerum cum benevolentiā et caritate summa consensio, Cic. Am. 6: eo ego ingenio natus sum: amicitiam atque inimicitiam in frontem promptam gero, Enn. ap. Non. 129, 26: jam diu ego huic bene et hic mihi volumus, et amicitia est antiqua, Plaut. Ps. 1, 3, 4 (233): Per te deos oro et nostram amicitiam, Ter. And. 538: sperata voluptas Suavis amicitiae, Lucr. 1, 142: vincula amicitiaï, id. 3, 83. The expressions usually connected with it are: amicitiam incipere, Ter. And. 539: amicitia nascitur, Cic. Am. 9, 29: amicitia exardescit, id. ib. 27, 100: est mihi amicitia cum aliquo, id. Clu. 42: amicitia est inter aliquos, id. Planc. 33: esse in amicitiā cum aliquo, Nep. Hann. 2, 4: in amicitiam recipere, Cic. Att. 2, 20: amicitiam colere, id. Fam. 15, 14: contrahere, id. Am. 14: gerere, id. Fam. 3, 8, and Nep. Dat. 10, 3: tueri, Cic. Fin. 1, 20: jungere, Lucr. 5, 1019; Cic. Deiot. 9; Vulg. Exod. 34, 12: expetere, Cic. Am. 13: comparare, id. Rosc. Am. 38: parere, Nep. Alcib. 7, 5: conferre se ad amicitiam alicujus, Cic. Brut. 81: dedere se amicitiae alicujus, Caes. B. G. 3, 22: accedere ad amicitiam alicujus, Nep. Eum. 1, 4: in amicitias incidere, Cic. Am. 12, 42: amicitiā alicujus uti, Ter. Ad. 251: pervenire in intimam amicitiam alicujus, Nep. Alcib. 5, 3: manere in amicitiā, Cic. Verr. 2, 5, 32, 83: amicitiam violare, Liv. 34, 31: deserere jura amicitiae, Cic. Am. 10: funditus evertere, id. Fin. 2, 25: dissociare, id. Am. 20: dimittere, dissuere, discindere, id. ib. 21, 76: dirumpere, id. ib. 22 fin.: dissolvere, Vulg. Eccli. 22, 5: deficere ab amicitiā alicujus, Nep. Con. 2, 2: repudiare amicitiam alicujus, Cic. Planc. 19: renunciare amicitiam alicui, Liv. 42, 25.—
• II Transf.
• • A In the histt., a league of friendship, an alliance between different nations, = foedus: Ubii, qui amicitiam fecerant, Caes. B. G. 4, 16: amicitiam populi Romani colere, Sall. J. 8, 2: in amicitiam Populi Romani venire, Liv. 22, 37: reges bello victos in amicitiam recipere, Sall. J. 14, 5: foedus et amicitia, id. ib. 104, 5: amicitia et foedus, id. ib. 104, 4: amicitia ac societas, Liv. 7, 31: amicitiae foedus, id. 42, 12: amicitiam petere, id. 38, 18: quae urbes in amicitiā permanserant, id. 43, 21; 10, 45: amicitias cum aliquo facere, Vulg. 2 Reg. 31, 2: cum aliquo inire, ib. 2 Par. 20, 35 al. —
  • B In botany, of plants, sympathy: rutae cum flco, Plin. 19, 8, 45, § 156: inter has vitium amicitiā accipitur ulmus, id. 16, 17, 29, § 72.—
  • C In post-Aug. Lat., abstr. pro concr. = amici: hospitem nisi ex amicitiā domini quam rarissime recipiat, Col. 11, 1, 23 (cf. before: hospitem nisi amicum familiaremque domini necessarium receperit): quin et parte ejusdem epistulae increpuit amicitias muliebres, Tac. A. 5, 2: omnes amicitias et familiaritates intra breve tempus adflixit, Suet. Tib. 51.

amīcitia, ae, f. (amicus), die Freundschaft (Ggstz. inimicitia), I) eig.: a) in bürgerlichen, gesellschaftlichen Verhältnissen, caritas et amicitia hominum, Cic.: amicitia vetus, Cic.: magna, innige, Cic.: amicitia intima, Nep.: est mihi amicitia cum alqo, Cic.: amicitia est inter alqos, Cic. (so auch ex quo firmiorem inter nos fore amicitiam, Ter.): amicitiam facere, iungere, gerere, dimittere, discindere, dissociare, dissolvere, Cic.: conferre se in amicitiam et fidem alcis, Cic.: alqm libenter in amicitiam accipere, Cic.: in amicitia manere, Cic.: amicitiam renuntiare, Cic.: esse in amicitia cum alqo, Nep.: aut propinquitate aut amicitiā contingere alqm, Liv.: multos amicitiā comprehendere, Cic.: Plur., amicitiae igni perspectae, Cic.: quaerere opes et amicitias, Hor.: amicitias coniungere, Cic.: amicitiae immortales, mortales inimicitiae debent esse, Liv.: conciliare amicitiarum studia (Ggstz. retinere), Iustin. – b) in politischen Verhältnissen, das Freundschaftsbündnis, zwischen zwei Völkern od. deren Oberhäuptern, amicitia et (ac) foedus, Sall.: amicitia ac societas od. societasque, Sall.: societas et amicitia od. amicitiaque, Cic. u. Sall.: amicitiae foedus, Sall.: amicitiam petere, appetere, Caes.: firmissima est inter pares amicitia, Curt.: accedere ad amicitiam alcis, Caes.: ceteros reges in amicitiam recipere, Sall.: in amicitiam populi Romani venire, Liv.: per Treveros venire Germanis in amicitiam, Caes.: in amicitia manere, Caes.: in amicitia cum fide permanere, Liv.: omni tempore in fide atque amicitia civitatis Aeduae fuisse, Caes.: sibi populoque Romano perpetuam gratiam atque amicitiam cum eo futuram, Caes.: permultos annos in amicitia fuisse, Liv.: amicitiam facere, Caes.: pacem atque amicitiam cum rege facere, Iustin.: amicitiam coniungere, Curt.: civitates in amicitia continere, Caes.: alqm a Caesaris amicitia avertere, Caes.: amicitiam Romanorum sequi, am Bunde mit den R. festhalten, Caes.: u. so amicitiam fidemque populi Romani sequi, Cic.: Caesaris amicitiam sequi, sich auf Cäsars Seite schlagen, Caes.: amicitiam sequi Atticorum, ein Bündnis mit den A. zu schließen suchen, Nep.: cum proximis civitatibus pacem et amicitiam confirmare, Caes.: Plur., amicitias parare, Sall.: regum amicitias sequi, die Fr. der Könige suchen, Sen. ep. – c) unter lebl. Gegenständen, die Sympathie, Verträglichkeit (Ggstz. odium), Plin.: unter Pflanzen, am. vitium, Plin.: am. rutae cum fico, Plin. – II) meton., wie unser Freundschaft = Freunde, Sing., afflicta amicitia (Ggstz. florens am.), Cic. Quinct. 93: hospitem nisi ex amicitia domini raro accipiat, Col.: Domitius Celer, ex intima eius amicitia, Tac. – Plur., parcet amicitiis et dignitatibus, Freunde u. Beamte, Cic.: increpuit amicitias muliebres, Tac. – ➳ Arch. Genet. amicitiai, Lucr. 3, 83.

amicitia [CL] , friendship, amity. b (as title). c (w. mundi) worldliness (cf.James iv 4). d friendly settlement (leg.). frater, amicitia numquam fraudabere nostra Aldh. VirgV 725; presbyter ‥ viro Dei spiritualis ~iae foedere copulatus Bede HE IV 27; conjunctus est ~iis regis Ib. V 19; amor est connexio et vinculum quo omnium rerum universitas ineffabili ~a ‥ copulatur Eriug. Per. 579B; foedus amiciciae nostrae dissolvit inique G. Amiens Hast. 233; has iiii libras dant burgenses gratis et †amiticia DB II 118b; potest esse vera ~ia ‥ etiamsi numquam instet flagitandi necessitas Anselm (Ep. 20) III 127; divinitus conceditur ‥ omnibus veri nominis amicis in supersimplicem originem fontalis ~ie superseculariter pergere Ad. Marsh Ep. 166; 1377 amicisciam et ‥ concordiam FormOx 381.  b 1242 rex B. regine Castelle, salutem. ‥ ~iam vestram rogamus ‥ RGasc I 27; 1303 vestre ~ie [i. e. priori Predicatorum] affectuose consulimus Reg. Cant. I 450; 1317 vestram reverendam ~iam ‥ exoramus FormOx 15; 1322 dilectam ~iam vestram ‥ rogamus Lit. Cant. I 69.  c pericia ‥ que disponit peculiariter ad ~iam hujus mundi R. Bury Phil. 11. 168.  d ubi tainus habet duas optiones, ~ie vel lage [AS: lufe oððe lage], et ~iam elegerit, stet hoc ita firmum sicut ipsum judicium (Quad.) GAS 232; ubi aliquis eorum opcionem habet per justitiam ~ie vel lage et ~iam eligit (Leg. Hen.) Ib. 574.

ămīcĭtĭa, (7) æ, f. , ¶ 1 amitié : Cic. Læl. 6, etc.; amicitiam contrahere Cic. Læl. 48, former une amitié ; conglutinare Cic. Læl. 32, sceller une amitié ; v. jungere, gerere ; aliquem in amicitiam recipere Cic. Att. 2, 20, 1, recevoir qqn dans son amitié ; est mihi amicitia cum aliquo Cic. Clu. 117, je suis lié dʼamitié avec qqn ; amicitiam evertere, dissociare, dimittere, dissuere, discindere, dirumpere Cic. Fin. 2, 80 ; Læl. 74 ; 76 ; 85, détruire lʼamitié, la desceller, y renoncer, la dénouer, la trancher, la briser ¶ 2 [entre peuples] amitié, bons rapports, alliance : amicitiam facere Cæs. G. 4, 16, 5, lier dʼamitié, cf. Sall. J. 8, 2 ; 14, 5 ; Liv. 22, 37, etc. ¶ 3 [en parl. de plantes] : Plin. 19, 156, etc.

➳ gén. arch. amīcitiāī Lucr. 3, 83.

amicitia , ae. f.
朋情 。交情。Colere amicitiam 養友情。Pyladea amicitia 肝膽相照。Par amicitiae 知己二人。

Suggest a Translation
See an image

amīcitia ae, f

• amicus, friendship: Per nostram amicitiam, T.: inter aliquos: esse in amicitiā cum aliquo, N.: iungere: parere, N.: dedere se amicitiae alicuius, Cs.: intima alicuius, N.: iura amicitiae: deficere ab amicitiā alicuius, N.— A league, alliance: qui amicitiam fecerant, Cs.: populiR., S.: vetustior amicitia ac societas, L.— Friends, a circle of friends: adflicta: ex intimā eius amicitiā, Ta.: parcet amicitiis.