anachoreticus
anachōrēticus, a, um ( ἀναχωρητικός), anachoretisch, Cass. conl. praef. 3, 1.
~am ducere vitam
ipse ab omnibus mundi rebus liber in anchoretica conversatione vitam finire disposuit
ad anchoriticae contemplationis silentia
quatinus resignata dignitate ‥ anachoriticam solitudinem aut heremiticam ‥ vobis finaliter eligeretis
Isabelle ‥ que anachoriticam vitam duoendo cupit Altissimo famulari
quidam reverendus heros [sc. B. Guthlacus ] anachoritico schemate indutus sibi propius assistens
contemplativam vitam seu anocariticam ducere
ănăchōrētĭcus, a, um (ἀναχωρητικός), dʼanachorète : Cassian. Coll. pr. 3, 1 ; Eccl.