analogia
ănălŏgĭa, ae, f., = ἀναλογία,
- the resemblance or agreement of several things; in gram., the analogy of language, analogy, Varr. L. L. 9, 4 al. (in Cic. Att. 6, 2, written as Greek).
analogia, ae, Akk. an, f. (ἀναλογία), I) das gleiche Verhältnis, die Proportion zwischen zwei od. mehreren Dingen, die Analogie (rein lat. comparatio proportiove b. Cic. Tim. 4. § 13), Varr. LL. 8, 32; 9, 9 (im Plur.). Sen. ep. 120, 3 (4). – II) als gramm. t.t.: 1) die Gleichmäßigkeit ähnlicher Fälle in der Wortbildung, die Analogie (Ggstz. anomalia), Varr. LL. 9, 1 sqq. (wo es durch aequabilitas übersetzt wird). Quint. 1, 5, 13. Gell. 15, 9, 4. – 2) (in der Stilistik) die Einheit u. Gleichförmigkeit der Darstellung, die Analogie, wie Cäsars Schrift de Analogia, Suet. Caes. 56, 5 (Cic. Brut. 253 de ratione Latine loquendi).
excipiuntur anomala ‘sinistimus’ et ‘dextimus’ ‥ ; nam secundum ~iam ‘sinisterrimus’ et ‘dexterrimus’ diceretur
in numeros innumerabiles infinitosque, immutabilibus tamen naturae suae ~iis finitos
in regulis artis grammatice, in ~iis, ‥ in tropis et schematibus
ignis ‥ in multiplici ~ia est: ‥ gerit similitudinem cum sapientia; ‥ quandam habet similitudinem cum igne Spiritus Sancti
per anologiam vel proportionem
materia non sit a nobis cognoscibilis nisi per anologiam ad formam
ănălŏgĭa, (14) æ, f. (ἀναλογία), ressemblance ou conformité de plusieurs choses entre elles, analogie : Varro L. 8, 32 ; en grec dans Cicéron, Cic. Tim. 13 || [gramm.] analogie : Varro L. 10, 74 ; Quint. 1, 5, 13, etc. || traité de César, de Analogia : Suet. Cæs. 56 ; Gell. 19, 8. 3.
- 1. gelijke verhouding, proportie;
- 2. (gramm. t.t.) gelijkmatigheid, analogie;
- 3. (retor. t.t.) eenheid in de weergave.