ancus
ancus appellatur, qui aduncum bracchium habet et exporrigi non potest, Paul. ex Fest. p. 19 Müll. [v. ango].
1. ancus, a, um (vgl. uncus), gekrümmt, Isid. 10, 180. Vgl. Gloss. ›ancus, mancus, κύλλος, λύρδος‹.
2 ancus, a, um (ἄγκος), recourbé ; qui ne peut étendre le bras : P. Fest. 19.
Pez, tom. 1. Anecd. in Præfat. pag.
Scandicus et salicus, climacus, toirulus, Ancus, Et pressus, minor et major ; non pluribus utor Neumarum signis : erras qui plura refingis.
Ancusdicitur hoc signum, forte quod in
uncispeciem fuerit efformatum.