annositas
annōsĭtas, ātis, f. [annosus],
- fulness of years, old age (post-class.), Cod. Th. 12, 1, 113; Aug. Ep. 251.
annōsitās, ātis, f. (annosus), das hohe Alter, Augustin. de civ. dei 15, 15 u. ep. 269 u.a. Spät. – u. eine lange Reihe Jahre, Cod. Theod. 13, 6, 10.
~atem provectus ad sexagenariam
[Sergius I ] invenit crucem argenteam in loco obscuro multe ~atis
annōsĭtās, ātis, f. , vieillesse : Aug. Ep. 269 ; Civ. 15, 15 || longue suite dʼannées : Cod. Th. 13, 6, 10.
Per Annositatem seu per legem tricenariam possidere.Petrus Gellensis lib. 9. Epist. 5 :
Calamus noster Annositate et desuetudine quassatus, etc.
Annositate se tueri, in leg. 113. Cod. Th. de Decurion.
Annositatis cursus, in leg. ult. eod. Cod. de Prædiis navicul.
Priscorum Annositas, apud Saxon. in Præfat. ad Hist. Danicam.
Nemo privilegii alicujus prætextu aut Annositatis se defendat obstaculo.S. August. Epist. 251. (al. 269.) :
Hieme iter tam prolixum non suffero cum Annositate algida quam mecum fero.