annotinus
annotinus, a year old, of last year
annōtĭnus, a, um, adj. [from annus, as diutinus from diu],
- a year old, of last year (only in prose and rare): cum annotinis (navibus), Caes. B. G. 5, 8 (the paraphrast: σὺν ταῖς τοῦ πρόσθεν ἔτους): ungues, Col. 4, 24, 8: novus fructus cum annotino, Plin. 16, 26, 44, § 107.
annōtinus, a, um (annus), ein Jahr alt, vorjährig, naves, Caes.: ungues, Col.: fructus, Plin.
†arnotinus, hornotinus, quorum primitiva sunt ‥ †arnus, horno
quarta decima luna ‥ primo circuli decemnovenalis anno ‥ xii diebus ~um cursum praecurrere solet
a yere , annus ‥ ; annualis, annuarius, ~us
~um Pascha dicimus ubicunque quarta luna concurrit [cum die Dominica ]; unde in quibusdam ecclesiis, quamvis non concurrat cum die Dominica, cantatur ‘resurrexi’ cum toto paschali officio
vocatur Pascha ~um quando aliquis diem quo baptisma suscepit annuatim celebrat
annōtĭnus, (16) a, um (annus, cf. diutinus), dʼun an, qui est de lʼannée précédente : Cæs. G. 5, 8, 6 ; Col. Rust. 4, 24, 7 ; Plin. 16, 107.
Et in Annotina Translatione SS. Reliquiarum.... fratribus ejus lociHac voce usus est Columella, sed notione nonnihil diversa :(Centulensis) congrua cibi ac potus refectio subministretur.
Ungues,inq.
custodum Annotinos resecato.
annōtinus
adj.
- annus; cf. diutinus, a year old, of last year: naves, Cs.