annuatim
annuātim, Adv. (annus), alljährlich, Schol. ad Lucan. 1, 179 u.a. Spät. – Vgl. Funk in Wölfflins Archiv 7, 496.
coepit ~im ‥ regis ‥ natalicius dies ‥ venerari
habent ‥ economum ‥ qui eis diatim necessaria victui, ~im amictui commoda suggerat
terra ‥ valet ~im xv li.
potationes quas ~im ‥ facere consuevistis
in cena Domini annatim edituus ‥ reddebat ‥
solvent ‥ †annuatum [l. ~im ] ij m.
scolarium ‥ apud Godstowe in festo Nativitatis B. J. Baptiste ~im confluencium
continuabit lecturam ‥ ~im quolibet anno
annŭātim (annus), annuellement : Schol. Luc. 1, 179.