anomalus

anomalus [ἀνώμαλος, infl. by norma] 1 anomalous, abnormal, irregular: a (gram.); b (in other contexts); c (pun on a and b). a ‘faxo’, quod ~um [v. l. anamalum] est Aldh. PR 116; ~a, quae ‥ subtiliter analogiam tricant Bonif. AG 488.  b partuque timendo / lineat ānŏmălos larvosa puerpera vultus Hanv. I 248; ne solus inter vos ~us videar Gir. RG II 2; ~os falsosque fraterculos nostros Id. Inv. I 4; est etiam inter alia essonia essonium anormalum, eo quod non sequitur regulam aliorum essoniorum Bracton 363b; 1371 a processu vestro ‥ anormalo, ut suspicor, et inepto ‥ provoco Reg. Moray 173; nisi ut [Witcleff] ecclesie Christi reddatur totus anormalus et Pauli consorcio alienus Netter DAF I 481; s1422 quanta exhibita fuerat vagandi occasio per tuum recessum ‥ et anormalam exorbitacionem! Amund. I 88; c1430 anormala scandalosaque fercula extraordinarie sibi sumunit Reg. Whet. II 388; withowten rewle, abnormis, anormulus CathA.  c pars Incarnato discordat, ănōmăla verba, / quilibet hereticus H. Avr. Poems 103 p. 59; s1291 que ‥ in monasterio ‥ monacharum ‥ superficialem aut sophisticum habitum gessit; ut congruenter dici posset verbum, sed anormalum, presertim cum non sequeretur regulam aliarum conjugacionum Ann. Osney 329; c1430 non ‥ proponit ‥ esse verbum anormalum, immo pocius ‥ mavult sequi regulam aliarum conjugacionum Reg. Whet. II 393. 2 (? by conf. w. νόμος) unlawful. ~um, inlegale GlC A 565.