annuto
an-nūto (better adn-), āre, v. freq.,
- to nod often to, to nod to (ante- and postclass.): alii adnutat, alii adnictat, Naev. ap. Paul. ex Fest. p. 29 Müll. (Com. Rel. p. 19 Rib.); Plaut. Merc. 2, 3, 100 (434); Ap. Met. 10, 32, 17.
an-nūto (ad-nūto), āre (Intens. v. annuo), wieder u. wieder zunicken, alii annutat, alii annictat, Naev. fr.: u. so ibidem mihi etiam nunc annutat, Plaut.: absol., Naev. fr.: annutante capite incedere, Apul.