architecton
archĭtecton, v. architectus, II.
architectōn, onis, Akk. Plur. onas, m. (ἀρχιτέκτων; vgl. architectus), I) der Baumeister, Baukünstler, Werkmeister, Plaut. mil. 919 R.; most. 760. Varr. sat. Men. 249. Solin. 32, 41. Sen. ep. 90, 9 (Haase griech.): artifices, quos architectonas vocant, Auct. itin. Alex. 20. – II) übtr., Meister in der List, Erzränkemacher, Plaut. Poen. 1110. – ➳ Ungew. Dat. Plur. architectonis, Titin. com. 129 (wo incensus architectonis).
archĭtectōn, ŏnis, m. , c. architectus : Pl. Most. 760.
- 1. (pre- en postklass.) bouwmeester;
- 2. (preklass.) intrigant.