arietillus
arietīllus, ī, m. (Demin. v. arietinus), der Schöps, Petr. 39: auch adiect. arietillus, a, um = arietinus, cicer, quod arietillum vocatur, Col. 2, 10, 20.
ărĭĕtillus, (16) a, um, dim. de arietinus ¶ 1 [substt ] pl. m. , gens cornus = retors : Petr. 39, 5 ¶ 2 n. -tillum, pois chiche : Col. Rust. 2, 10, 20,