arramare

arramare, ~iare, ~ire [OF aramir < ad+Frk. hramjan; forms w. arrain- or arrani- f.l., or infl. by arrenare (cf. ME arrayn)] , to ‘arraign’, summon: a (an assize); b (a jury or sim.). 1199 de assisa nove disseisine quam ipse aramiavit versus eum CurR I 71; justiciariorum ‥ coram quibus assisa illa ~iata fuit Ib. 72; 1203 W. ‥ debet ‥ iiij m. pro amovendis a jurata magne assise quam idem W. aramivit sex militibus Pipe 58; 1204 juratores [assise] de nova dissaisina quam ‥ W. aramiaverat super R. Pipe 185; 1205 †arainiaverat assisam Cl 32b; 1205 dat v m. pro convincendis xij juratoribus per xxiiij, qui fuerunt recognitores in assisa nove dissaisine †arrainiata ‥ de libero tenemento RFin p. 323; 1218 ad assisam nove disseisine capiendam quam L. ‥ aramavit versus V. Pat 165; si ‥ ille ~averit super eum assisam nove disseisine Bracton 18; 1277 †arrainabit assisam ultime presentacionis Reg. Heref. 144; 1281 ita quod impossibile esset quod predicta assisa debito modo esset †arrainita Cart. Rams. III 44; 1305 †arraniavit Reg. Cant. I 487; 1319 †arraindavit assisam nove disseisine (Chain Bk. Dublin) Doc. Ir. 432 (cf. ib. 429: †arraindaverunt diversa brevia assisarum); 1448 coram ‥ justiciariis nostris ‥ ad assisas ‥, captas seu capiendas, assignat’ seu assignand’, ~iatas seu ~iandas Reg. Whet. I 39.  b 1201 dies datus est jurate que aramiata est de libertatibus domini regis CurR I 452; 1203 debet xv m. ut recognitio de morte antecessoris quam aramiavit versus magistrum R. ‥ procedat Pipe 6; 1277 quia tale sit jus suum, sectam aramiavit CourtR Hales 88; 1329 super quo brevi idem G., modo †arranians istam attinctam, fuit convictus de transgressione facta MGL I 444; 1380 iste custodie cum constabulariis †arainiate et ordinate fuerunt Mem. York I 151.