asina
ăsĭna, ae, f. (dat. and abl. plur. asinabus rest only on the assertion of Prisc. p. 733 P.; Rhem Pal. 1365 P., and Phoc. p. 1707 P.: asinis, Plin. 11, 40, 95, § 233, acc. to which it should be considered as masc.; cf. Schneid. Gr. II. p. 26; Charis. p. 39, and Rudd. I. p. 50, n. 31) [asinus].
- I A she-ass, Varr. R. R. 2, 8, 1 and 6; so Col. 6, 37, 4; Plin. 8, 44, 69, § 171; Pall. 1, 35 fin.; Vulg. Gen. 12, 16; ib. Num. 22, 21 sqq.; ib. Matt. 21, 2; ib. Joan. 12, 15 et persaepe: molendaria, Dig. 33, 7, 18.—
- II Asina, a Roman cognomen, e. g. Cn. Scipio Asina, Macr. S 1, 6.
1. asina, ae, f. (asinus), die Eselin, Varr. u.a. – ➳ Dat. u. Abl. Plur. asinabus b. Prisc. 7, 10 u.a. Gramm. ohne Beleg; vgl. Neue-Wagener Formenl.3 Bd. 1. S. 36 ff.
asinus vel ~a,assa
cum asino non suppetit facultas accedendi ad ~am
Axa regens asinam
lac ~e coctum da
ut asinos et ~as monasterii venderet
hic asinus, A.a nas ; hec ~a, uxor ejus
1 ăsĭna, æ, f. (asinus), ânesse : Varro R. 2, 8, 1 ; Plin. 8, 171 || dat. abl. pl. asinabus dʼaprès Prisc. Gramm. 7, 10, mais pas dʼexemple.
Idem Johannes reclamabat in toto nemore Antoniaci... cotidie duos asinos et unam Asinam curtam, et usuarium domino de Molnellis. Asinata de lignis,in Hist. MS. Montis maj. fol. 195. Vide mox Asînata et Curtare.