asinarius
ăsĭnārĭus, a, um, adj. [asinus],
- pertaining or belonging to an ass: mola, a millstone turned by an ass, Cato R. R. 10, 4; 11, 4; so Vulg. Matt. 18, 6; ib. Marc. 9, 41. —
- II Subst.
- A ăsĭnārĭus, ii, m., a keeper of asses, an ass-driver, Cato R. R. 10, 1; 11, 1, Varr. R. R. 1, 18, 1.—
- B Ăsĭnārĭa, ae, f., the title of a comedy of Plautus.—(That the Via Asinaria (Paul. ex Fest. s. v retricibus, p. 282 Müll.), a side branch of the Via Latina, and the Porta Asinaria, were named from asinus, since upon this street and through this gate asses brought vegetables, fruit, etc., to Rome, is justly questioned in Platner's Gesch. d. Stadt Rom, p. 663, in opp. to Müll. Roms Camp. I. pp. 3 and 4.)
asinārius, a, um (asinus), zum Esel gehörig, Esel-, I) adi.: molae, Eselsmühle, Cato r. r. 10, 4 u. 11, 4: mola, Mühlstein, Vulg. Matth. 18, 6; Marc. 9, 42: mulier, Eselwärterin, Apul. met. 7, 8. – II) subst.: a) asinārius, ī, m., der Eselwärter, Eseltreiber, Cato r. r. 10, 1. Varr. r. r. 1, 18, 1. Suet. Aug. 96, 2. Edict. Diocl. 7, 17: als beschimpfende Bezeichnung der Christen, Tert. apol. 16; ad nat. 1, 11. – b) Asināria, ae, f., das »Stück von den Eseln«, der »Eselsverkauf«, Titel einer Komödie des Plautus, Plaut. asin. prol. 12. Varr. LL. 7, 79.
an asse , asinus, ‥ asellus; asininus, ~ius, asinalis, participia
mola ~ia ad collum suspensa
ascinaria,esulcweorn
in costamento asinorum et ~iorum
Item homo qui dixit, Asinarius S. Petri, tenetur solvere augustalem unum.