attribuere

attribuere [CL] 1 to grant; b (in response to prayer). 634 ea quae ‥ pro vestris sacerdotibus ordinanda sperastis, haec ‥ gratuito animo adtribuere ‥ praevidemus (Lit. Papae) Bede HE II 17; si quid de ipsis cuicunque homini ‥ ~tum vel prestitum fuisset DB I 172b.  b 1268 si ‥ unanimes ‥, quod Deus ~at, effici valeatis Cl 497. 2 to assign, allot (a task). b to attribute, ascribe (a power, quality or sim.). c (p. ppl. as sb. n.) attribute. quanto singularius hoc negotii suscepti difficillimum ‥ ~etur, tanto studiosius singularem attentionem apponere necesse Balsh. AD 29.  b quid veluti specialiter Patri, quid Verbo, quid S. Spiritui ~endum videtur Eriug. Per. 562C; illi cui specialis fit injuria convenientius ~itur culpae vindicta aut indulgentia Anselm (Cur D. 9) II 105; ea vicissitudo, que rerum est ad sermones sermonumque ad res, que sibi invicem quasi collatione mutua suas proprietates ~unt J. Sal. Met. 846D; nec ei [visui] ~itur judicium de aliis [sensibilibus], sed aliis virtutibus anime Bacon Maj. II 426; dicit Averroes quod hec omnia [salubria] ~untur eidem [sc. sanitati] tanquam eidem fini ‥, distinguens tres modos quibus aliqua ~untur eidem Bradw. CD 565A.  c desistant pictores Dei ipsum variis qualitatibus, ~tis, habitibus vel actibus ‥ depingentes Bradw. CD 20D. 3 to impute (w. inf.). illa ‥ sentencia ‥ nec ordini [Minorum] ‥ ~it usurpasse potestatem quam non habuit nec ‥ Ockham Dial. 427.