aufugio
aufugio, to flee away, run away, escape
aufŭgĭo, fūgi, 3, v. n. [ab-fugio; cf. ab init.],
- to flee or run away, to flee from (very rare, but class.; not used by Catull., Tib., Lucr., Verg., Hor., or Ovid, nor by Sall., and used only twice in Cic. Oratt., and once in Tac.; syn.: fugio, effugio, diffugio): quā plateā hinc aufugerim? Plaut. Men. 5, 3, 5 (880): Tum aquam aufugisse dicito, id. Aul. 1, 2, 16 (94); id. Mil. 2, 6, 99 (579); id. Capt. 4, 2, 95 (875): denique hercle aufugerim Potius quam redeam, Ter. Hec. 424; id. Eun. 851: propter impudentissimum furtum aufugerit, Cic. Verr. 2, 1, 35: si aufugisset (archipirata), id. ib. 5, 79: cum multos libros surripuisset, aufugit, id. Fam 13, 77; so id. ad Q. Fr. 1, 2, 4: ex eo loco, Liv. 1, 25: aspectum parentis, Cic. N. D. 2, 43, 111 B. and K: blanditias, Prop. 1, 9, 30: donec Sisenna vim metuens aufugeret, Tac. H. 2, 8: Aufugit mihi animus, Q. Cat. ap. Gell. 19, 14.
au-fugio, fūgī, ere (au, altind. áva, ab, weg u. fugio), davonfliehen, entfliehen, absol., Komik., Cic. u.a.: simul, ICt.: exulatum ex pectore meo, Plaut.: aliquo, Plaut.: domo, Plaut.: hinc aliquā plateā, Plaut.: iam aliquantum spatii ex eo loco, ubi pugnatum est, aufugerat, Liv.: si cum rebus aufugerit fugitivus, ICt. – mit Acc. = fliehen, meiden, auf. aspectum parentis, Cic. poët. de nat. deor. 2, 111: quae sol aufugit, Hyg. fab. 258: ab his, quos aufugit, reprehensus, Cod. Iust. 3, 23, 1.
aufŭgĭō, (13) fūgī, ĕre, ¶ 1 intr., fuir, se sauver : Pl. Bacch. 363 ; Cic. Verr. 2, 1, 35 ; 5, 79 || domo Pl. Capt. 875 ; ex loco Liv. 1, 25, 8, sʼenfuir de la maison, dʼun lieu ¶ 2 tr., fuir : aliquem Cod. Just. 3, 23, 1, échapper à qqn, cf. [poet.] Cic. Nat. 2, 111.
aufugio , is, ugi, itum, ere. 3.
逃。避。 — conspectum vel a conspectu 避其目。
Suggest a Translation
See an image
逃。避。 — conspectum vel a conspectu 避其目。
Suggest a Translation
See an image
aufugiō fūgī, —, ere
- ab + fugio, to flee away, run away, escape: dic mihi, aufugistin?T.: propter furtum: ex eo loco, L.: aspectum parentis, flee from.