balbutio
balbutio, to stammer, stutter, speak childishly
Could not find balbutientem in Logeion dictionaries.
balbutientem Verb: present active participle feminine accusative singular, Verb: present active participle masculine accusative singular of balbutio
balbūtĭo (-uttio), īre, v. n. and a. [balbus].
- I Neutr., to stammer, stutter: balbutire est cum quādam linguae haesitatione et confusione trepidare, Non. p. 80, 13; Cels. 5, 26, 31: lingua, Cod. 15, 6, 22. —Transf., of birds, not to sing clearly: merula hieme balbutit, Plin. 10, 29, 42, § 80. —
- B Trop., to speak upon something obscurely, not distinctly or not correctly: desinant balbutire (Academici), aperteque et clarā voce audeant dicere, Cic. Tusc. 5, 26, 75; id. Div. 1, 3, 5.—
- II Act., to stutter, stammer, or lisp out something: illum Balbutit Scaurum pravis fultum male talis, he, lisping or fondling, calls him Scaurus, Hor. S. 1, 3, 48.—Trop., as above: Stoicus perpauca balbutiens, Cic. Ac. 2 (Luc.), 45, 137.
balbūtio (balbuttio), īvī, ītum, īre (balbus), I) intr. stammeln, lallen (vgl. Non. 80, 13), balbutiendo vix sensus suos explicare, Cels. 5, 26, 31: incertā verborum salebrā balbutire, Apul. met. 10, 10: ore semiclauso balbutiens, Apul. met. 1, 26: balbutiens incerto sermone, v. einem Sterbenden, Apul. met. 8, 14: u. so balbutiens lingua, Cod. Iust. 6, 23, 15. – v. Vögeln = nur zwitschern (Ggstz. canere), Plin. 10, 88. – übtr. = nicht mit der Sprache recht herausgehen, sich ganz unklar ausdrücken, desinant balbutire, aperteque et clarā voce audeant dicere, Cic. Tusc. 5, 75: Epicurus balbutiens de natura rerum, Cic. de div. 1, 5. – II) tr. herstammeln, illum balbutit scaurum, nennt er lallend, tätschelnd (indem er im Kindertone spricht) Humpelchen, Hor. sat. 1, 3, 48. – übtr., Stoicus perpauca balbutiens, dem es nur zuweilen an der nötigen Klarheit gebricht, Cic. Acad. 2, 137.
See: balbutire
balbūtĭō (16) ( -buttĭō ), īvī, īre, (balbus), intr. et tr.
I intr. ¶ 1 bégayer, balbutier, articuler mal : Cels. Med. 5, 26, 31 ¶ 2 parler obscurément : Cic. Tusc. 5, 75 ¶ 3 gazouiller : Plin. 10, 80.
II tr., dire en balbutiant : Stoicus perpauca balbutiens Cic. Ac. 2, 137, un Stoïcien bégayant quelques rares mots || [avec prop. inf.] Hor. S. 1, 3, 48.
- 1. (postklass.) stamelen, stotteren, lallen;
- 2. zich onduidelijk uitdrukken (over: de); II. tr.
- 1. (Hor.) stamelend noemen;
- 2. onduidelijk uitdrukken; ➤ Stoicus perpauca balbutiens.
balbūtiō —, —, ire
- balbus, to stammer, stutter, speak childishly: perpauca: de naturā: illum Balbutit Scaurum (i. e. balbutiens appellat), H.