barbula
barbula, a little beard
barbŭla, ae. f. dim. [barba].
- A little beard (as worn by the young Romans; v. barba. barbatus, and barbatulus): non hac barbulā, sed illa horrida, quam in statuis antiquis videmus, * Cic. Cael. 14, 33.—
- B Transf. to plants (cf. barba, II. A.), Plin. 27, 11, 74, § 98; 21, 8, 25, § 49.—
- II A cognomen of Q. Aemilius, Liv. 9, 20, 7.
barbula, ae, f. (Demin. v. barba), das Bärtchen, Stutzbärtchen, der Milchbart, I) eig.: barbula prima, Lucil. sat. 9, 71: aliquis ex barbatis illis, non hāc barbulā, quā ista (mulier) delectatur, sed illā horridā, Cic. Cael. 33: vellicare barbulam, Heges. 4, 25. § 2. – II) übtr.: A) v. Pflanzen: barbulae pastillicantes, Plin.: gerit iuxta folia singulas veluti barbulas, Plin. – B) als Beiname des Q. Aemilius, Liv. 9, 20, 7.
1 barbŭla, (16) æ, f. , petite barbe : Cic. Cæl. 33 || duvet des plantes : Plin. 27, 98.
Anno eodem post hæc in mense Novembris, cum infirmatus sensisset appropinquare obitus sui diem, descripsit ipse propria manu in tabulis ceratis, quæ exterius cælatæ erant Barbulis crassi piscis, et subtus deauratæ erant, qualiter suas res manutercii sui disponerent.
Jeune barbe. Flettvood. in Sylloge antiq. inscript. part. 2. pag. 364 :
Vide supra Barbescere.Qui bene cum ingenio florebas Barbula grata.
Barbota, ut dictum est in hac voce.
barbula ae, f dim.
- barba, a little beard.