bellatulus
bellātŭlus, a, um, adj. dim. [bellus] (instead of bellulus for the alliteration),
- pretty, neat: Bella bellatula, Plaut. Cas. 4, 4, 28 (841).
bellātulus od. viell. richtiger belliātulus, a, um (Demin. v. bellus), scherzh. st. bellulus, gar schön, gar nett, Plaut. Casin. 854. Vgl. Studemund im Hermes 1, 300 ff.
bellātŭlus, (16) ou bellĭātŭlus, a, um, dim. de bellus, joli, mignon : Pl. Cas. 854.