bellicum

bellicum, ī, n., s. bellicus.

bellicum [cf.OF belece] , bullace, sloe. ~um, slag GlC B 75; 9‥ brumela vel ~um, sla WW.

bellĭcum, (14) ī, n. (bellicus), signal de lʼappel aux armes [sonné par la trompette], signal du combat : bellicum canere Cic. Mur. 30, sonner le combat || [fig.] me bellicum cecinisse dicunt Cic. Phil. 7, 3, ils prétendent que jʼai poussé à la guerre ; canit bellicum Cic. Or. 39, il embouche la trompette guerrière.

bellicum , i. n.
交戰之號令。— canere 吹筒交戰。興事。

Suggest a Translation
See an image

bellicum ī, n

• bellicus, the war - trumpet, war-signal; only with canere, to call to arms, signal for the onset: motus novus bellicum canere coepit: bellicum me cecinisse dicunt, began hostilities.—Of style: canere quodam modo bellicum, sounds like a trumpet.