besavus

, Proavus, Ital. Bisavo, Gall. Bisayeul, Beséel, in Ch. ann. 1300. inter Probat. Hist. Brit. tom. 1. col. 894. Inquisit. ann. 715. apud Murator. tom. 6. Antiq. Ital. med. ævi col. 378 : Avus et Besavus meus tenuerunt ecclesia sanctæ Restitutæ. Besoncle et Besante, in Consuet. Brit. art. 562. Proavunculus, proamita. Vide Bisavus.