biliosus
bīlĭōsus, a, um, adj. [bilis].
- full of bile, bilious: alvus, Cels. 2, 8: sputum, id. 2, 6: biliosa reicere, Scrib. 168.—Subst.: bīlĭō-sus, i, m., a bilious person, Cels. 1, 3.— Trop., hypochondriac: biliosus, quod sit semper tristis, ab umore nigro, qui bilis vocatur, Isid. Orig. 10, 30.
bīliōsus, a, um (bilis), voll Galle, gallig, gallicht, a) v. Lebl.: alvus, sputum, Cels. – Plur. subst., bīliōsa, ōrum, n., gallichte Stoffe, Cels. u. Scrib. – b) v. Pers., gallensüchtig, gew. subst., Isid. u. (Plur.) Cels.
angri , iracundus, bilosus, fellitus
angry , †vilosus
bīlĭōsus, a, um (bilis), bilieux : biliosa rejicere Scrib. Comp. 168, vomir des matières bilieuses || subst. m. , bilieux, qui a un tempérament bilieux : Cels. Med. 1, 3 || [fig.] triste, morose, hypocondriaque : Isid. Orig. 10, 30.
biliosus , a, um. adj. et, v. bilis
See an image
See an image