bilinguis
bilinguis, two - tongued, speaking a jumble of languages
bilinguis , e: adj. (bis and lingua), double-tongued; (fig.), deceitful, treacherous, 1.661.
bĭlinguis, e, adj. [bis - lingua], twotongued, double-tongued.
- I Lit., having two tongues; humorously, of voluptuous persons kissing, Plaut. Ps. 5, 1, 15 (1260); cf. id. Poen. 5, 4, 65 (1238).—
- B Transf.
- 1 Tibiae, with two keys, Varr. ap. Non. p. 229, 24.—
- 2 Speaking two languages: bilinguis δίγλωσσος, Gloss.: bilingues Bruttates Ennius dixit, quod Bruttii et Osce et Graece loqui soliti sint, Paul. ex Fest. p. 35 Müll.; cf. Commod. p. 350: corvinus, Canusini more bilinguis, Hor. S. 1, 10, 30: sed jam bilingues erant, paulatim a domestico externo sermone degeneres, Curt. 7, 5, 29.—
- II Trop.
- A Double-tongued, hypocritical, deceitful, false, treacherous: tamquam proserpens bestia, est bilinguis et scelestus, Plaut. Pers. 2, 4, 28 (299): edico prius, Ne duplicis habeatis linguas, ne ego bilinguis vos necem, id. Truc. 4, 3, 7 (781) (cf. id. Poen. 5, 2, 74 (1034): bisulcilingua quasi proserpens bestia): quippe domum timet ambiguam Tyriosque bilinguis, Verg. A. 1, 661: homo, Phaedr. 2, 4, 25; Sil. 2, 56: os, Vulg. Prov. 8, 13: socii, Sil. 16, 157: insidiae, Claud. B. Gild. 284.—
- B Fabulae, having a double meaning, allegorical, Arn. 5, p. 228.
bilinguis, e (bis u. lingua), zweizüngig, doppelzüngig, I) eig. u. meton.: A) eig., scherzh. von wollüstig mit untergeschobenen Zungen sich Küssenden, Plaut. Pseud. 1260: tibias bilinguos (so!), mit zwei Klappen, Varr. sat. Men. 309. – B) meton., mit od. in zwei Zungen = zwei Sprachen redend, im üblen Sinne = ein Kauderwelsch redend, Enn. ann. 488. Lucil. sat. 3, 23. Hor. sat. 1, 10, 30. Curt. 7, 5 (23), 29. – II) übtr.: a) doppelsinnig, fabulae, allegorische, Arnob. 5, 35. – b) doppelzüngig = heuchlerisch, falsch (s. Drak. Sil. 16, 157), v. Pers., Plaut., Verg. u.a.: Afrorum animi, Firm. math.: insidiae, Claud.
~is, †bibarius [? l. bifarius ]
os ~e,twispecne muð
et centum linguas quisque bilinguis habet
sis stabilis, verbis, non sint tua verba bilinguis
damnant linguosi papam punguntque bilingues, / elingues lacerant
quidam bilingwes ‥ suggesserunt
bĭlinguis, (14) e (bis, lingua), qui a deux langues : Pl. Ps. 1260 || [fig.] qui parle deux langues : Hor. S. 1, 10, 30 || qui a deux paroles, de mauvaise foi, perfide, hypocrite : Virg. En. 1, 661 || à double sens : bilingues fabulæ Arn. 5, 35, récits allégoriques.
- 1. (preklass.) met twee tongen;
- 2. tweetalig, twee talen sprekend;
- 3. dubbeltongig, huichelachtig, vals.
Si fuerit aliquis Bilinguis, et conturbet corda fratrum, etc.
Murmurationem, scurrilitates, Bilinguitates, dissensiones, etc.Occurrit rursum cap. 18.
bilinguis e, adj.
- bi-+lingua, two - tongued, speaking a jumble of languages: Canusini more, H.—Fig., double-tongued, hypocritical, false: Tyrii, V.