bivium
bivium, ī, n., ein Zweiweg, I) eig. = Ort, wo zwei Wege zusammenlaufen, der Scheideweg, qui (locus) patet in bivio portae, Verg. Aen. 9, 238: quasi in quodam bivio collocatus, Flor. 1, 9, 7: huc convenit utrumque bivium, Plin. 6, 144: cum ad bivia consisteres, Liv. 38, 45, 9. – II) übtr.: A) ein Doppelweg = doppeltes Mittel, eine doppelte Art, Varr. r. r. 1, 18, 7. – v. der Liebe, in bivio distineri, Ov. rem. 486. – B) bivium Pythagorae, s. Pȳthagorās. – ➳ Vulg. bibium, Gloss. II, 29, 31.
iste pullus in ~io ligatus stabat
~ium vel ~ia,twiweg
[canalis ] ~ium pertransiens
~ium,a gaytschadyls , ~ius,a gateschedelle
tu vero, qui sedes in ~io, quare nihil demandasti illi qui habitat in Maresa? [cf. ]Gen. xxxviii 14
Gerbertus ‥ cum Pytagoricum ~ium attigisset, ‥ profugit Hispaniam
Y literam Pythagoras invenit ad exemplum humane vite, cujus prior virgula primam significat etatem incertam; ~ium, quod superest, ab adolescentia incipit, cujus dextera pars ardua, ‥ sinistra facilior ‥
figure Pythagorice ~ium
curritur in bivio; via namque vel ampla vel arta / ‥ erit
in bivio ponor, binas amo; ducere conor / unam, vel neutram
ponitur in bivio qui lites cum pare format
bĭvĭum, (15) ĭī, n. (bis, via), ¶ 1 lieu où deux chemins aboutissent : Virg. En. 9, 238 ¶ 2 [fig.] double voie, deux moyens : Varro R. 1, 18, 7 || doute : Ov. Rem. 486.
- 1. splitsing, tweesprong;
- 2. (metaf.) keuze uit twee mogelijkheden.
Bivium
A road or street which branches into two forks (Plin. H. N. vi. 32; Verg. Aen. ix. 238); at the point of divergence between two such roads or streets in the town of Pompeii there is always found a fountain, as in the example here given, which represents a bivium in that city.