brunda
[supposed etym. of Brundisium]
, antler.~a, heortes heafodÆlf.Gl.; 14‥hec ~a, a harte horneWW; an horne, ~a cervi estCathA.
2 brunda,æ,f. , tête de cerf : Isid.Orig.15, 1, 49.
, Solida. Ita Gloss. Isid. Gloss. Saxon. Ælfrici : Brunda,
heortes heafod, i. cervinum caput. Ugutio : Brunda, caput vel cornu cervi.
Addit Joan. de Janua ex Papia : Unde Brundusium, a situ loci dictum ; videntur enim
cornua cervi, et caput, et figura in dispositione ejusdem loci.Festus ad vocem Brundusium habet : Quidam
Poetæ brevitatis causa Brendam dixerunt. Janssonio in suis ad Isid. Glossarium
Collectaneis magis placeret Bunda a Teutonico Bundig, Firmus, solidus.
Glossarium Aniciense MS : Brundus, solidus. Vide
Stephanum de Urbibus, et Isidor. lib. 15. Orig. cap. 1. sect. 49. Forcellin. voce Brunda et
Henric. Stephan. Thesaur. Ling. Gr. voce Βρεντέσιον,
edit. Didot vol. 2. col. 410.