Logeion | bruma

brūma, ae, f.: the winter solstice; winter, 2.472.

brūma, ae, f. [for brevima, breuma = brevissima: dicta bruma quod brevissimus tunc dies est, Varr. L. L. 6, § 8 Müll.: bruma a brevitate dierum dicta, Paul. ex Fest. p. 31 Müll.; cf. Isid. Orig. 5, 35, 6; Gesn. Claud. Rapt. Pros. 2, 106; Ruhnk. ad Ter. Phorm. 709].

Lit., the shortest day in the year, the winter solstice, * Lucr. 5, 746; Varr. L. L. l. l.; Ter. Phorm. 709: circa brumam serendum non esse, Plin. 18, 24, 56, § 204 al.—Plur.: solis accessus discessusque solstitiis brumisque cognosci, Cic. N. D. 2, 7, 19; 2, 19, 50; Ov. F. 1, 163.—
II Transf.
- A In gen., the winter time, winter (mostly poet.): musculorum jecuscula brumā dicuntur augeri, Cic. Div. 2, 14, 33: novissimus dies brumae, Plin. 16, 39, 74, § 191: ver proterit aestas, Interitura, simul Pomifer auctumnus fruges effuderit, et mox Bruma recurrit iners, Hor. C. 4, 7, 12; Phaedr. 4, 23, 19: serite hordea campis Usque sub extremum brumae intractabilis imbrem, even to the last rain of rough winter, Verg. G. 1, 211; 3, 321.—So, horrida cano gelu, Verg. G. 3, 443: frigida, id. A. 2, 472: hiberna, Tib. 1, 4, 5; Ov. Ib. 37; Prop. 1, 8, 9: tepidae, Hor. C. 2, 6, 18: nives illinet agris, id. Ep. 1, 7, 10: per brumam, id. ib. 1, 11, 19: brumae tempore, Juv. 3, 102; Val. Fl. 5, 602; Stat. S. 1, 3, 89 al.—
- B In the most gen. sense (pars pro toto), poet., a year; plur., Manil. 3, 607; Mart. 4, 40, 5; 10, 104, 9.

brūma, ae. f. (v. brevis st. *brevima [sc. dies ]); vgl. Varr. LL. 6, 8. Paul. ex Fest. 31, 14. Serv. Verg. Aen. 2, 472), die Zeit des scheinbaren Stillstands der Sonne im Steinbock, die Wintersonnenwende, das Wintersolstitium, der Wintersanfang, die Zeit der kürzesten Tage (Ggstz. solstitium), I) eig.: tempus a bruma ad brumam, cum sol redit, vocatur annus, Varr. LL.: solis accessus discessusque solstitiis brumisque cognosci, Cic.: ante brumam, Cic.: sub bruma, Caes.: brumā (zur Zeit der W.), Cic.: erat forte brumae tempus, Liv.: novissimus dies brumae, Plin. – II) poet. übtr.: A) die eig. Winterzeit, Winterkälte, der Winterfrost (vgl. Schmid Hor. ep. 1, 7, 10), ver proterit aestas interitura, simul pomifer autumnus fruges effuderit et mox bruma recurrit iners, Hor.: br. horrida cano gelu, Verg.: per brumam, Hor. – B) meton. = das Jahr, per quinquagenas brumas, Manil.: ante brumas triginta, Mart.

bruma [CL] , midwinter. prole virens aestate, tabescens tempore brumae Aldh. Aen. 1 (Terra) 4; longissimis in ~a noctibus Bede TR 24; s1139 in articulo diei incipientis ~e, hoc est VII idus Novembris J. Worc. 56; majores auce cum ~a statim in grege magno ‥ advectantur Gir. TH I 23; hec ~a, wynter WW.

brūma, (11) æ, f. (brevima, brevis), ¶ 1 le solstice dʼhiver : Cato Agr. 17 ; Cæs. G. 5, 13, 3 ; Cic. Div. 2, 52 ¶ 2 lʼhiver : Virg. G. 3, 443 ; En. 2, 472 ; etc. ¶ 3 [poét.] lʼannée : Mart. 4, 40, 5.

brūma, ae f

1. de kortste dag, winterzonnestilstand;
2. (poët.) winter(kou);
3. (poët.) (meton.) jaar.

bruma , ae. f.
冬至。

Suggest a Translation
See an image

, , Brumalia. Festus dies Romanorum octavo Kalend. Decemb. Kalend. Januar. Forcellin. ex Plinio celebrari solitus, ut constat ex Kalendariis Romanis Hervatiano et Bucheriano, in quibus hocce die, scriptum Bruma. Hujus porro festi originem tradunt auctor Chronici Alexandrini, Suidas et Tzetzes ad Hesiodi lib. 2. ἐργ. et ex iis Cælius Rhodiginus lib. 28. Antiq. Lect. cap. 25. qui in honorem Bacchi, quem veteres Bromium appellabant, a Romulo institutum scribunt. Habet etiam Joëles in Chron. pag. 151. quædam de illius origine non tamen omnino consona iis, quæ ab aliis traduntur. Alii probabilius a bruma, seu hieme, qua tempestate ejusmodi festum celebrabatur. Veteres enim Græci, inquit Scaliger lib. 2. de Emend. temporum, a Bruma, ut cognoscimus ex Octaëteridibus Cleostrati et Harpali, tempora sua ordiebantur, et eos secuti Romani, quod facilius ex decrementis umbræ horas observarent, brumæ confecto die, quam ab incrementis, solstitio. Vide præterea Janum Rutgersium lib. 4. Var. Lect. cap. 8. Gloss. Gr. Lat. : Τροπὴ χειμερινή, Bruma, Brumalis. Lex Wisigoth. lib. 8. cap. 5. § 1. Concilium Rom. sub Zach. PP. ann. 743. can. 9. et Capitula Attonis Episc. cap. 78 : Ut nullus Kalendas Januarias, et Broma colere præsumpserit. Tertullianus libro de Idololatria cap. 14 : Saturnalia, et Januariæ, et Brumæ, et Matronales frequentantur, etc. Brumalia vocat hocce festum Synodus Trullana can. 62. a qua etiam proscribitur, interdiciturque Christianis quod paganorum esset : Τὰς οὕτω λεγομένας Καλάνδας, καὶ τὰ λεγομένα βοτὰ, καὶ τὰ καλούμενα βρουμάλια περιαιρεθῆναι βουλόμεθα. Quam vocem, alia licet notione, habet etiam Epigramma Petri Patricii ad Leonem Philosophum, descriptum a Lambecio lib. 4. Comment. de Biblioth. Cæsarea pag. 180 : Εἰς μῆκος ἔλθης εὐτυχεστάτων χρόνων, Νίκας ἀνισῶν εἰς ἄεὶ τρόπαιά τε, Συγκλητικοῖς ἅπασι σοῖς βρουμαλίοις Πανηγορίζειν ἐνδιδοὺς ἐτησίως. Vide Glossar. med. Græcit. col. 228. et Append. col. 44. voce Βρουμάλια Neque alii sunt , de quibus Capitulare Pipini Regis Italiæ, editum a Baluzio cap. 32. ann. 786. cap. 3. ap. Pertz. vol. Leg. 1. pag. 51. : De pravis illis hominibus qui Brumaticos colunt, et de hominibus suis subtus maida cerias incendunt, et votos vovent, etc. Ubi perperam editum Brunaticos. Nam eadem sunt, quæ in Trullana Synodo interdicuntur. Ab his porro Brumalibus nata forte vox Belgis et Picardis frequens, qua, qui se mero et cerevisia ingurgitant, Bromardiers vocant, quod hisce festis agitare solerent crebra convivia, in quibus Baccho indulgebant.

, Pruina. Glossar. Gall. Lat. ex Cod. reg. 7684 : Brumaz, Bruma froit, gelée du matin. Brouaz, gélée du matin, pruina in eod. Glossar. Vide Brina.

, Galeæ species, nostris etiam Brument. Glossar. Lat. Gall. ann. 1352. ex Cod. reg. 4120 : Bruma, Galleie. Privil. concessa mercatoribus Castellæ a Carolo VI. ann. 1383. in Memor. E. Cam. Comput. Paris. fol. 66. v°. : Mandons que les capitaine, prevost, et autres officiers de ladicte ville de Harefleu... donnent... Brumens, vaisseaux et rateaux pour aleger les nefs et navire dudit royaume de Castelle. Bruman, apud Cotgrav. Monet. et Nicot. dicitur gener, Gall. Gendre.

brūma ae, f

for *brevuma, sup.of brevis, the shortest dayin the year, the winter solstice: ante brumam, T.: solstitiae brumaeque, the winter time, winter: iners, H.: sub extremum brumae imbrem, the last rain of winter, V.: per brumam, H.: brumae tempore, Iu.: hibernae frigora brumae, Tb.: hibernae tempora brumae, Pr.

bruma

Saved

Recent