bucinum
būcĭnum (bucc-), i, n. [bucina].
- The sound or blast of a trumpet, Plin. 9, 33, 52, § 103; 11, 10, 10, § 20.—Hence, ad Bucinum, a quarter in Rome, Dig. 14, 4, 5, § 16. —
- II A shell-fish used in dyeing purple, Plin. 9, 36, 61, § 129 sq.
būcinum, ī, n. (bucina), I) der Hornton (s. Isid. 18, 4, 1), bucini sonus, Plin. 9, 130: ad bucinum recurvae (conchae), Plin. 9, 103. – als milit. t.t., das Hornsignal, Hyg. de mun. castr. 21. – II) ein Schaltier zum Purpurfärben, die Posaunenschnecke, Meer- od. Seetrompete, Plin. 9, 130.
būcĭnum, ī, n. , ¶ 1 son de la trompette : Isid. Orig. 18, 4, 1 ¶ 2 trompette : Plin. 9, 130 ¶ 3 buccin [coquillage] : Plin. 9, 129 || suc du coquillage : Plin. 9, 134.
- 1. geluid v.e. hoorn, bazuin;
- 2. posthoornslak.
Verbum igitur duobus ex modis constat,ver
ex verbere quod lingua gutturi infligit, bum
ex Bucino quod vox reboat, etc. Dignus qui cum isto conferatur Smaragd. in Donat. lib. 1. cap. 5 :
Verbum a verberatione et bombo nomen accepit, bombus enim sonus dicitur ; accepit a verberatione primam sillabamver,
et a bombo ultimambum,
et sic compositum estverbum.
būcĭnum, i, n.: conchiglia della porpora
porpora Plin.