bucinus
būcĭnus (bucc-), i, m. [bucina], = bucinator,
- a trumpeter; of the cock, Petr. 74, 2.
būcinus, ī, m. (bucina), der Hornbläser od. (wir) Trompeter, vom Hahn, Petr. 74, 2. – ➳ Gloss. ›bucini = κήρυκες‹; u. ›bucinus = κήρυξ θαλάσσιος‹ (wohl = bucinum no. II).
bucina est qua signum dat bucinator; ~us ipse canor ex hac editus
būcĭnus, (16) ī, m. , c. bucinator : Petr. 74, 2.