buculus
būcŭlus (also bōcŭlus), i, m. dim. [bos],
- a young bullock, a steer, Col. 6, 2, 4; Front. Strat. 1, 5, 26.—More freq. and class.,
- II Subst.: būcŭla, ae, f., a young cow, a heifer, Verg. G. 1, 375; 4, 11; id. E. 8, 86. —
- B As a work of art, Cic. Div. 1, 24, 48. The statue of a brazen cow at Athens, the work of Myron, was especially distinguished, Cic. Verr. 2, 4, 60, § 135; id. Div. 1, 24, 48; cf. Plin. 34, 8, 19, § 57.
būculus, ī, m. (Demin. v. bos), ein junger Stier zur Zucht, ein Farre, Col. 6, 2, 4. Frontin. strat. 1, 5, 26.
si iconomi ~os desideraverint habere ad suas efficiendas vaccas lac prebere [] I. of Man
[cuilibet ] unum ~um et unam ovem
taurus, bos, vacca, bŭculus [gl.: ] vitulusque, juvencabulloke
de stauro domini iiij bucculi pro jugis
1 būcŭlus, a, um, de bœuf : bucula pascua Gloss. Scal. , pâturages.
2 būcŭlus, ī, m. , jeune bœuf, bouvillon : Col. Rust. 6, 2, 4.
būcŭlus, i, m.: giovenco.