buda
buda, ae, f., colloq., = ulva, Anthol. Lat. 5, 189, 2; Aug. Ep. 88, 6; Don. ad Verg. A. 2, 135.
buda, ae, f., in der Vulgärspr. = ulva, Schilfgras, Anthol. Lat. 95, 2 (1119, 2). Augustin. ep. 88, 6. Donat. ad Verg. Aen. 2, 135.
natte or matte , matta, ~a, storium
bŭda, æ, f. , sorte de jonc (que lʼon peut tresser) : Aug. Ep. 88, 6.
Storea. Gloss. Camberonense :
storea. Servius ad 2. Æneid. :
Ulvam dicunt rem, quam vulgus Budam vocat.Pelagius libello 10. n. 76 :
Videns autem Ægyptius vestitum mollibus rebus, et Budam de papyro, et pellem stratam sub ipso.Perperam igitur inde nostrum
Bouë, id est, lutum, accersit vir doctus.
Buda, Historia, pro quo legendum
Storia, vel potius
Storea, nisi forte magis arrideat correctio Barthii, qui Adversar. 14. 8. pro
Budacenset scribendum esse
Bugavel
Bugia, quæ vox fabulam hodieque Italis notat. Historia autem etiam vere Latinis Scriptoribus mendacem fabulam denotat non raro. Alteram notionem eædem Glossæ Isid. subjiciunt voci
Budæ:
Buda, Ornamenta regalia vel camelorum.Sed pro
Budalegendum
Bullajam annotarunt Martinius in Lexico ad vocem
Bulla, et Grævius ad hunc ipsum locum Isidori.
bŭda, ae, f.: giunco.